Week 39

พบมิดไวฟ์ (39สัปดาห์ 4วัน)

วันนี้มีนัดกับมิดไวฟ์ ตามปกติ ใกล้ๆคลอดแบบนี้เจอกันทุกสัปดาห์เลย 

เวลานัดคือ 13.50น. เรากะเวลาออกจากบ้านพอดีๆ กะว่าไปถึงแบบไม่รีบไม่ร้อน

ปรากฎว่า มาถึงปุ๊บ หาที่จอดรถไม่ได้ ตอนแรกก็ยังทำใจดี ปกติไม่เคยไม่มีที่จอดรถเลยนี่นา 

นี่วนหาหลายรอบแล้ว จนใกล้เวลานัด ตายละ เริ่มใจไม่ดี เลยตัดสินใจ ขับวนออกไปหาที่จอดที่อื่น

โชคดีที่ไปเจอที่จอดข้างกัน แต่ต้องเดินไกลหน่อย ก็ยังดี จอดเสร็จเรานี่ กึ่งเดิน กึ่งวิ่งเลย 

ไปถึง ตรงตามเวลานัดเป๊ะๆ แบบหอบแฮ่กๆ คือลืมตัวไปเลย ว่าท้องแก่ใกล้คลอด 555 

  

กำหนดคลอดเราคือ วันเสาร์นี้ (อีก 3วันเท่านั้น) มิดไวฟ์ถามว่าตื่นเต้นไม๊ พร้อมไม๊
เรานี่ตื่นเต้นมาก และพร้อมมากๆ อยากให้ลูกคลอด ไม่อยากให้เลยกำหนดไปเยอะ

กลัวลูกตัวใหญ่คลอดยาก กลัวน้ำคร่ำน้อย กลัวรกเสื่อม กลัวไปหมด
มิดไวฟ์บอกว่าไม่ต้องกลัว ยังไงซะ เราก็อยู่ใกล้หมอ ถ้ามีอะไรปุ๊บ มาหาหมอได้ทันที

เรายังอยู่ในช่วงปลอดภัย คือ ก่อนหรือหลังกำหนดคลอดสองสัปดาห์
อีกอย่างที่ต้องคอยสังเกตคือ ดูว่าลูกยังดิ้นดีเหมือนเดิมไม๊ ถ้าลูกดิ้นน้อยลงเมื่อไหร่
ให้ติดต่อโรงพยาบาลทันที เพราะนั่นอาจเป็นสัญญาณของน้ำคร่ำลดได้ 

มาถึงก็ตรวจเหมือนเดิม ตรวจฉี่ ดูโปรตีน วัดความดัน 125/75 ก็ปกติดี 

น้ำหนัก 60กิโลกรัม เท่าเดิมมาตั้งแต่วีค 32-33 

มิดไวฟ์ถามว่ามีอาการอะไรไม๊ อย่างมีมูกเลือด ปวดท้อง ท้องแข็ง 

เราไม่มีอาการอะไรซักอย่าง แต่ ไม่ต้องกังวล
ถึงเวลาเค้าจะออก เค้าก็ออกเอง 

แล้วก็เหมือนเดิม ขึ้นเตียง คลำดูขนาดลูก วัดขนาดมดลูก ดูตำแหน่ง ฟังเสียงหัวใจ

ตอนนี้ ลูกน้ำหนักประมาณ 3,300กรัม แล้วน๊า แล้วก็หัวลงอุ้งเชิงกราน 

มิดไวฟ์บอกลูกอยู่ในท่าพร้อมคลอดแล้ว เพียงแต่ว่าอยากจะออกมาเมือ่ไหร่เท่านั้นเอง

ดีใจที่ลูกแข็งแรงดี สงสัยจะชอบอยู่ในพุงแม่ ไม่ยอมออกมาซักที

อ่อ ตอนเครื่องฟังเสียงหัวใจมาทาบที่พุง ลูกดิ้นโชว์อีกแล้ว อิอิ ตลกดีจัง 

 

แต่งตัวสบายๆ ไปพบมิดไวฟ์

อาการคุณแม่ใกล้คลอด

สัปดาห์นี้ สบายตัวมากเลย ไม่มีอาการอะไรเลย ไม่ปวดจิ๊มิ๊ หัวหน่าวอะไรแล้ว 

มีถ่วงๆบ้างตามปกติ เพราะน้ำหนักมารวมที่พุงอย่างเดียว 

แล้วก็อึดอัด อุ้ยอ้าย เท่านั้น แต่จะเดิน จะทำอะไรก็ทำได้ 

ยกเว้นอย่างเดียว ท่าก้ม จะลำบากมากหน่อย เพราะติดพุง ^^' 

อาการทางใจ... ช่วงนี้ก็เริ่มกังวลใจ ว่าลูกจะคลอดเมื่อไหร่
เวลารู้สึกเจ็บๆเสียดๆที่ท้อง ก็คิดไปว่า เอ๊ะ อาการนี้ใกล้จะคลอดรึเปล่านะ 

แล้วเวลาเข้าห้องน้ำทุกครั้ง ก็จะหลอนคอยเช็คทิชชู่ว่ามีเลือดออกมารึยัง

แล้วก็เริ่ม อยากอยู่กับบ้าน หรือไปไหนแค่ใกล้ๆ ไม่อยากเสี่ยงขับรถออกไปไหนไกลๆ

กลัวว่าถ้าเกิดปุบปับขึ้นมา เราจะได้พร้อม ไปโรงพยาบาลทัน

.
.
.

ว่าที่คุณพ่อ

นอกจากตัวเราเอง ไม่กล้าไปไหนไกลๆแล้ว ที่รักก็เป็นไปด้วย 

ตอนนี้ที่รักยกเลิกงานที่ต้องเดินทางไปต่างเมือง สองงานแล้ว
เพราะกลัวว่าถ้าเราเกิดเจ็บท้องคลอดขึ้นมา เค้าจะได้มาดูแลเราทัน
แถมบอกอีกด้วยว่า สำหรับเค้าแล้ว เรา คือสิ่งที่สำคัญที่สุด :)

จะคอยถามเราทุกวันว่าเราโอเคไม๊ วันนี้มีอาการอะไรรึเปล่า
อยากให้เค้ากลับบ้านเร็วมาอยู่กับเราไม๊ ซึ่งเราก็ขอบคุณมากๆ ที่ดูแลเราอย้่างดีมากๆ 

นอกจากห่วงเรามากๆแล้ว ก็ยังหลอนมากๆด้วย 

ช่วงนี้เราพยายาม ไม่โทร ไม่ส่งข้อความ ไปหาที่รักเลย (ถ้าไม่จำเป็น) 

เค้าบอกว่า ทุกครั้งที่เค้าเห็นข้อความเรา หรือเสียงโทรศัพท์จากเรา 

เค้าจะตกใจมาก คิดว่า เราจะคลอดแล้วทุกที ฮ่าๆๆๆ

พุงชัดๆ

เมื่อวันอาทิตย์ เพื่อนที่รักมาบ้าน แล้วก็มาช่วยกันต่อเตียงให้ลูกเรากันด้วย 

ตั้งอยู่ข้างๆเตียงเราเลย ขอบคุณสองหนุ่มมากๆเลยน๊า

ลูกชายออกมาได้แล้วนะคร๊าบ เตียงหนูพร้อมแล้ว ^^
 

มีหมอนเป็นพร๊อพเฉยๆ เอาเข้าจริงคงไม่ได้ใช้

ความสุขของว่าที่คุณแม่ คอยสรรหาของแต่งเตียงลูก อิอิ

นี่ก็ลูกรัก ตามติดแจเลย ช่วงนี้

ปิดท้าย

เช็คตู้จดหมายวันนี้ เจอพัสดุถึงเรา เซอร์ไพรซ์มากๆ
จ่าหน้าจากพี่จุ๋ม Herning ไม่คิดเลยว่าพี่จุ๋มจะส่งอะไรมาให้

ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ที่คิดถึงกัน ส่งเสื้อหล่อๆมาให้หลานด้วย 

ชอบมากๆเลยคะ ^^