Welcome Noah to the world

คิดถึงไดอะรี่มาก ตอนนี้ลูกชายอายุครบ 1สัปดาห์แล้วค่ะ 

อะไรๆก็เริ่มจะเข้าที่เข้าทางบ่้างแล้ว แวะมาบันทึกการคลอด

เป็นประสบการณ์ที่ไม่สามารถหาอะไรเปรียบเทียบได้

วันที่เรากลายเป็น "แม่"

วันศุกร์ที่  2 มกราคม 2015
อายุครรภ์ 41สัปดาห์ 6วัน


หลังจากที่เมื่อวานและวานซีนโดนกวาดปากมดลูกไปสองรอบ ทานยา prostaglandin ไปสองเม็ด
ก็ไม่สามารถทำอะไรลูกชายในท้องเราได้ คือยังคงนอนมีความสุขอยู่ในพุงแม่อย่างสบายใจจ้า
มดลูกไม่บีบ ไม่ปวดอะไร

เช้านี้ได้โทรเข้าไปนัดกับรพ.อีกครั้ง คราวนี้จะเข้าไปเจาะน้ำคร่ำแล้วแอดมิทอยู่รพ.เลย
เพราะหลังจากเจาะน้ำคร่ำแล้วต้องอยู่ในการดูแลของแพทย์
ต้องเช็คสถานะลูกในท้องตลอดเวลา แล้วอาจจะเกิดการเจ็บท้องคลอดได้ทันทีด้วย
เวลาที่จะได้เจอลูกใกล้เข้ามาแล้วจริงๆสินะ ตื่นเต้นจัง

พุงโตวันสุดท้าย



8.15
ทางรพ.โทรมาบอกว่า ถ้าเราสะดวกก็ให้เราเข้ามาได้เลย
โอวมายก๊อด เพิ่งตื่นกันเลย รีบอาบน้ำกินข้าวอย่างรวดเร็ว

9.15
มาถึงรพ. ทำเหมือนเดิม เช็คเครื่อง CTG ความดัน แล้วตามด้วยเจาะน้ำคร่ำเลย
มิดไวฟ์จะตรวจภายในก่อน ตอนนี้ปากมดลูกเปิด3ซม.
แล้วก็สอดตะขอยาวๆด้านปลายมีหัวเกี่ยว เข้าไปดึง ตอนตะขอเกี่ยวไม่รู้สึก
แต่เจ็บตอนมิดไวฟ์แหย่นิ้วเข้าไป แป๊บเดียวก็รู้สึกอุ่นๆ น้ำรั่วออกมาแล้ว
น้ำคร่ำไม่มีสีดีไม่มีอะไรน่ากังวล จากนั้นก็ให้เราเดินรอบๆรพ. แล้วกลับมาห้องคลอดอีกที
ถ้ายังไม่ปวดท้อง ก็จะให้ยากระตุ้นให้มดลูกบีบ เดินอยู่ชม. กว่าๆ ไม่ปวดท้องเลยจ้า

12.00
กลับมาที่ห้องคลอด รอมิดไวฟ์ที่ห้องคลอด ห้องเลิศมาก มีจอสกรีนใหญ่ ไฟปรับสีได้
มีเพลงคลอให้เรา relax

13.00
มิดไวฟ์ให้สวนก้นถ่าย แล้วก็เริ่มให้oxytocin (v-drop)ทางสายน้ำเกลือ
เริ่มจากให้ 40mlต่อชม. เพิ่มเป็น60 แล้วพักไว้แค่นั้น เป็นตัวกระตุ้นให้มดลูกบีบ
ตอนนี้ปากมดลูกเปิดเพิ่มเป็น 4 ซม. แล้วยาที่ให้ก็ออกฤทธิ์เร็วมากในความรู้สึกเรา
เริ่มปวดท้อง ปวดๆ สลับหาย มาเรื่อยๆ ตอนนี้นอนบนเตียงอย่างเดียว ไปไหนไม่รอด
ปวดมากขึ้นเรื่อยๆถี่มากๆ มิดไวฟ์บอกว่าจะบล็อคหลังไม๊ ถ้าเอาต้องทำตอนนี้เลย
ระหว่างที่ปากมดลูกเปิด 4-6 ซม เราโอเคเลย ปวดถี่มาก ขอพักซักนิดก็ยังดี
มิดไวฟ์ใจดีมากๆๆ ดูแลเราเป็นอย่างดี อยู่กับเราตลอด เอาน้ำหวาน
กับพวกถั่วกับลูกเกดมาให้เรากินรองท้อง พอมดลูกบีบก็หายใจไปกับเราด้วย
ขอจดชื่อไว้หน่อย(Kirsten Jørgensen )

เริ่มปวด

14.30
หมอมาบล๊อคหลังให้ ไม่เจ็บเลย หลังจากนั้น โอยสบาย มองจอมอนิเตอร์
มดลูกบีบถี่มากเหมือนเดิม แบบนาทีต่อนาที หรือน้อยกว่านั้นแต่เราไม่รู้สึกอะไร
ระหว่างนี้วัดความดันเราทุก5นาทีไปด้วย

15.00
ตรวจปากมดลูกอีกครั้ง ตอนนี้เปิดเพิ่มเป็น 5-6 ซม. แล้ว

17.00
ยาเริ่มหมดฤทธิ์ เริ่มปวดท้องแล้ว มิดไวฟ์เติมยาให้นิดหน่อย
ตอนนี้ปากมดลูกเปิดได้ 8 ซม. แล้ว ระหว่างนี้ ให้ลองเปลี่ยนท่า จากนอน
มาเป็นนั่งบอล ขยับไปมา เพื่อให้หัวลูกลงต่ำลงมาอีก


ยังยิ้มได้

18.00
เอาเครื่องวัดอัตราการเต้นหัวใจลูก สอดเข้าไปติดที่หัวของลูก
มดลูกบีบถี่มากขึ้น ปาดมดลูกยังอยู่ที่ 8ซม. เรารู้สึกมึนๆ

19.45
ปากมดลูกเปิด 10 ซม.แล้ว ตอนนี้ปวดบีบมากกกกกกกกกกกกก
ให้ยาไม่ได้แล้วด้วย หัวลูกก็ลงมาเยอะมากแล้ว รอลมเบ่งอย่างเดียว

21.45
เกิดเหตุการณ์ลุ้นระทึก ทั้งๆที่ปากมดลูกเปิด 10 ซม. แล้ว ทำไมไม่มีแรงเบ่งซักที
มิดไวฟ์ตรวจภายใจดู คลำเจอ ส่วนของมดลูกเคลื่อนลงมากั้นหัวลูก
ต้องดันกลับขึ้นไป โดยมิดไวฟ์จะผลักส่วนที่บังนี้ขึ้น พร้อมกับเราต้องเบ่งไปพร้อมกัน
โอเคสำเร็จ แต่ไม่เท่านั้น อยู่ๆ เราไข้ขึ้น (อาจผลจากยาบล๊อคหลัง)
ลูกเครียด หัวใจเต้นไปถึง180กว่า (ปกติสูงสุด150) เราตกใจมาก ร้องไห้เลย
กลัวลูกเป็นอะไรไป ระหว่างนี้ให้ยา Anti Biotic ไปด้วยป้องกันการติดเชิ้อไปสู่ลูก
ซักพักไข้ลง อัตราเต้นหัวใจลูกกลับมาที่ 160กว่า ดีขึ้น
ช่วงนี้เป็นช่วงทรมานมาก ปวดมากกกก ปวดบีบๆ ถี่สุดๆ

22.00
เริ่มเบ่ง! เบ่งจนลมปราณจะแตกซ่านไม่ออกซักที
เบ่งเป็นชม. พอมดลูกเริ่มบีบก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เบ่งแรงๆยาวๆ
มิดไวฟ์ก็บอกเบ่งเลย เบ่งแรงอีกๆ เบ่งยาวอีกๆ
ผ่านไปเกือบชม. ทำอย่างนั่น มดลูกบีบ นาที ต่อนาทีเอาอีกแล้ว เหนื่อยมาก สุดๆ
แต่ทุกคนให้กำลังใจ ว่าเราต้องทำได้ ตอนนั้นท้อแล้วไม่ออกซักที แรงก็จะหมด
แต่สู้สุดๆ เบ่งไม่หยุด จนทุกคนยอกว่าเราเก่งมากๆ พลังเยอะมาก
สุดท้ายเราเกือบยอมแพ้แล้ว เราไม่ไหวแล้ว คิดในใจว่า เราทำไม่ได้ยังไงก็ไม่ได้
คิดในใจจะขอผ่าแล้วตอนนั้น มิดไวฟ์สองคน หมออีกคน ที่รักอีก ลุ้นกันเต็มห้องไปหมด
ได้ยินมิดไวฟ์คุยกะหมอว่าจะเอาไง เพราะเห็นว่าเลือดออกเยอะ จะใช้ที่ดูดหัวไม๊ แต่ก็ไม่ได้ใช้
แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ คิดถึงลูกๆๆๆ ว่าเราจะได้เจอกันแล้วนะ สู้ๆ
แล้วก็ให้ลองเปลี่ยนท่าจากนอนหงายเบ่ง เป็นตะแคงเบ่ง ได้ผลแฮะดีขึ้น
มดลูกบีบ ลูกเคลื่อนลงมา มิดไวฟ์บอกเห็นหัวลูกแล้ว อีกนิดเดียวๆ เรารอลมเบ่งอีกที
เอาแบบตายเป็นตาย รู้สึกได้ว่าลูกออกมาส่วนนึงแล้ว
ครั้งสุดท้ายมิดไวฟ์บอก คราวนี้พอมดลูกบีบปุ๊บ ไม่ต้องเบ่งละนะ มันจะผลักลูกออกมาเอง
ตอนสุดท้ายนี่แหละรออยู่นาน แล้วลูกก็หลุดพรึ่ดออกมา โอยย เรานี่โล่งมาก ดีใจมาก

"ลูกคลอดออกมาเวลา 23:08 ของวันที่ 2 มกราคม 2015"

แล้วก็เช็ดตัวลูกอย่างเร็วแล้วเอามาวางบนอกเรา ที่รักตัดสายสะดือ :)
มิดไวฟ ลองให้จุ๊บนมมเราเลย รู้สึกอเมซิ่งมาก ลูกดูดจุ๊บๆเลย
ความรู้สึกตอนนั้นมีความสุขมากแบบอธิบายไม่ถูก จักกะจี้ๆ ดี อิอิ

จากนั้นเช็คช่วงล่างเสียหายเยอะ หมอจัดการเย็บต่อ
ระหว่างนี้ ชั่งนน ดูว่าครบสมบูรณ์ดีไม๊ อาการตอบโต้เป็นไงบ้าง สรุปดีมาก
คะแนนแอปการ์เต็มสิบ ลูกออกมาด้วยน้ำหนัก 3,970กรัม ความยาว 55ซม.
เหนือความคาดหมายของทุกคน เพราะลูกตัวใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก

รอเย็บอีก2ชม.กว่า เพราะเลือดเราออกเยอะ เย็บทีเลือดออกที เย็บต่อไม่ได้อีก
แล้วเย็บหลายชั้น ต้องค่อยๆทำไปโอยกว่าจะเรียบร้อยตีสองเกือบ3
กว่าจะผ่านวันอันทรหดนี้มาได้ ที่สุดอ่ะ
แต่มันมีความภูมิใจ ดีใจ ได้เห็นหน้าลูก ตื้นตันลืมทุกอย่างหมด คุ้มจริงๆ


ระหว่างรอไปห้องพักฟื้น พยาบาลเอาอาหารมาให้คุณพ่อคุณแม่  

พร้อมธงเดนมาร์ก  สัญลักษณ์ของวันเกิด น่ารักที่สุดเลย 

คืนนี้ไม่ค่อยได้นอนเลย ห่วงลูก 24ชม.แรกของลูก ต้องเอาลูกวางบนอกเราตลอด
เนื้อแนบเนื้อ เป็นการกระตุ้นฮอร์โมน และพัฒนาการหลายๆอย่าง ทั้งของลูกและแม่
เพราะงั้นลูกขยับนิดเราก็ตื่น ร้องแอ๊ะ เราก็พยายามเอาจุ๊บนม
ผ่านคืนแรกแบบเพลียมาก แต่ มีความสุขที่สุดในชีวิต...