Week 27 :: Parent preparation class

สัปดาห์นี้มีเหตุตั้งแต่ต้นสัปดาห์เลย >.<

วันจันทร์ : ลื่นในห้องน้ำ
อาบน้ำเสร็จ เรากำลังก้าวขาออกมากำลังจะหยิบผ้าเช็ดตัว
ปรากฎว่าก้าวพลาด ขาที่ก้าวออกมาก่อน เปียกๆ ลื่นปรื้ด อีกข้างยังอยู่ที่เดิม
ผลก็คือขาฉีกแบบท่ายิมนาสติก ขาหลังเอาเข่าลง เลยไม่ได้กระแทกอะไรกับท้องโดยตรง แต่เข่าบวมเขียวเลย
แต่ก็ตรงช่วงขาหนีบก็มีเคล็ด จากปวดหลังอยู่แล้ว เลยพาลให้ปวดหลัง ปวดบั้นเอว หนักกว่าเดิม ฮือๆ
พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นมา สังเกตว่ามีเลือดไม๊ ท้องแข็งไม๊ เจ็บท้องไม๊ โอเค ไม่มีอาการเสี่ยงอะไร
วันนั้นทั้งวัน ไม่ได้มีแพลนทำอะไร ก็พักผ่อนนอนเกือบทั้งวัน รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย
ที่รักเลิกงานกลับมาบ้าน เราเล่าให้ฟัง ที่รักบอก เจ้าห้องน้ำเนี่ย มันแย่มากเลยนะทำให้เราเจ็บได้
เอ้อนะ ทำยังกะเราเป็นเด็ก โอ๋แบบ โอ๋เด็กๆเลย แต่ก็ทำให้เราขำได้ 

อังคาร : คลาสเตรียมตัวเป็นพ่อแม่

หลังเลิกงาน เราไปรอรับที่รักที่ทำงาน แล้วขับรถไปด้วยกัน
คลาสเราจัดขึ้นที่โรงพยาบาลที่เราฝากครรภ์อยู่ ทางโรงพยาบาลจัดคลาสขึ้นเพื่อว่าที่คุณพ่อคุณม่
ให้เตรียมความพร้อม เกี่ยวกับการการดูแลตั้งแต่ในครรภ์ การคลอด การให้นม และชีวิตหลังคลอด 

คลาสนี้แบ่งเป็นสี่ครั้ง คลาสของเรามีว่าที่คุณพ่อคุณแม่ทั้งหมด 5คู่ เป็นคลาสเล็กๆ แต่ก็คุยกันทั่วถึงดี
มาครั้งแรกคุยทั่วไป แนะนำตัวเอง อายุครรภ์เท่าไหร่ มีอาการอะไรบ้าง แลกเปลี่ยนประสบการณ์ของแต่ละคน
คนสอนเป็นพยาบาลผดุงครรภ์ วันนี้สอนเรื่องสัญญาณบ่งบอกว่าจะคลอด การทำงานของมดลูกตอนคลอด การเตรียมตัว เมื่อไหร่ตวรจะมาโรงพยาบาล
10นาทีสุดท้าย ให้ทั้งคุณพ่อคุณแม่ฝึกกำหนดลมหายใจ ลงไปนอนบนเสื่อโยคะ
แล้วก็เปิดเพลงสบายๆคลอ แล้วก็ให้เรากำหนดจิตไปยังส่วนต่างๆของร่างกาย แม๊ เราเกือบหลับแน่ะ อิอิ 

ก่อนกลับ เราตกใจนิดนึง อยู่ๆที่รักถามเรื่อง ถ้าเราจะเดินทาง ขึ้นเครื่องบินจะปลอดภัยไม๊ไม๊
ได้คำตอบว่า ถ้าบินไม่ไกลมาก ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แต่ถ้าเดินทางหลายชั่วโมงให้ระวังเรื่องขาบวม เท่าบวม
ระบบเลือดหมุนเวียนไม่สะดวก ให้ใส่ถุงน่องซัพพอทขา ถ้าไม่มีปัญหาอะไรน่าจะบินได้จนถึงวีคที่ 33นู่นแนะ
เดินออกมา เราถามที่รัก แน่ะ จะพาเราไปเที่ยวหรอจ้ะ ^^ 

วันพุธ : ลูกไม่ดิ้น
เราเอง กังวลใจมาตั้งแต่เมื่อวานละ รู้สึกว่าลุกดิ้นน้อยลง แล้วก็ดิ้นเบามากๆ
คิดไปถึงเมื่อวันที่ลื่นในห้องน้ำเมื่อวันจันทร์ มันจะเกี่ยวรึเปล่านะ
พอมาวันพุธ เราก็ทำงานๆ จนลืมๆไป กลับมาบ้านพยายามพักผ่อน นอนทำตัวสบายๆ
แล้วก็ลูบๆพุง รอดูว่าลูกจะดิ้นไม๊ ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย เท่านั้นแหละ เราเริ่มเครียดละ
เพราะปกติ ลูกดิ้นแรง แล้วก็ดิ้นหลายครั้งด่อวัน เราเศร้าเลย กลัวลูกเป็นอะไรไป
ที่รักโทรมาพอดีเห็นเราเสียงไม่ดี เราเลยบอกที่รัก ที่รักก็ปลอบๆเรา บอกให้เราใจเย็นๆ
เดี๋ยวถ้าไม่ดียังไง เราไปหาหมอกัน ไปตรวจให้แน่ใจ 

พอที่รักกลับถึงบ้าน ก็เดินเข้ามากอดเราก่อนเลย เราบ่อน้ำตาแตก ร้องไห้โฮเลย เซนซิทีฟมาก
เพราะเครียดมาทั้งวัน ที่รักบอก ไม่เป็นไรนะ เค้าอ่านจากในเน็ท ลูกอาจขี้เกียจ
ไม่ก็ท่านอนเปลี่ยนไป ทำให้เราไม่รู้สึก เดี๋ยวเราลองทำหลายๆวิธีดู
ว่าแล้วที่รักก็เทน้ำเย็นๆให้ ใส่น้ำแข็ง กระตุ้นลูกหน่อย ดื่มน้ำไปยังไม่ได้ผล
ที่รัก ก็เขย่าพุงเรา พร้อมทั้งเรียกชื่อลูก บอกว่า ตื่นได้แล้วค๊าบ อย่าแกล้งแม่เค้าเลยน๊า
เขย่าก็แล้ว ลุกขึ้นมากระโดดก็แล้ว สุดท้าย ที่รักเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแนบพุงเรา เปิดเพลงให้ลูกฟัง 

เราเองท้อใจละ ทำมาหลายวิธีไม่รู้สึกว่าเค้าดิ้นเลย ก็นอนนิ่งๆปล่อยให้ที่รักทำไป

แล้วตอนนี้แหละ ลูกก็ถีบขึ้นมาทีนึงแรงๆ เราสองคนแบบเฮ้ย ใช่รึเปล่า ที่รักบอกใช่ยิ่งกว่าใช่
เรางี้ดีใจมาก โอยลูกทำเอาแม่ใจหายใจคว่ำมาทั้งวัน ตอนนี้กลับมายิ้มได้ละ
คืนนั้น ที่รักนอนจับพุงเราตลอดคอยเช็คว่าลูกดิ้นไม๊ แล้วก็บอกเราว่า ตอนเราหลับ ลูกก็ดิ้นนะ
ก็โล่งไปนิดนึง แต่ยังไม่สบายใจเท่าไหร่ เพราะก็ยังดิ้นไม่เยอะเหมือนก่อน 

อาการของคุณแม่ อื่นๆ
วีคนี้ ยังไม่กล้าชั่งน้ำหนักเลย กลัวใจ ฮ่าๆ วีคที่แล้วขึ้นมาเยอะ
วีคนี้ขึ้นมาอีกแน่ๆ เพราะเสื้อยูนิฟอร์มที่ใส่ทำงานเริ่มปริแล้ว >.<
ส่วนอาการที่เป็น อย่างปวดหลัง มือชา ก็ยังมีอยู่ แต่ก็ดีขึ้นหน่อยนึง
ตอนกลางคืนนอนเราลองเอาหมอนมาหนุนๆ นอนหัวสูงขึ้น แล้วก็มีหมอนหนุนข้างๆ ทั้งซ้าย ทั้งขวา
ก็พอช่วยได้บ้าง นอกจากนี้ก็มีพุงแห้ง ต้องขยันทาครีม ทาออยหน่อย เท่านี้แหละ 

วาดเล่นๆ ^^