Monday, 5 May 2014

Week 7 :: ออกอาการ

แน่ะ เพิ่งอัพเดท ไปหยกๆ เมื่อสัปดาห์ที่แล้วว่า ไม่แพ้ท้องเล๊ยยยย
มาวีคนี้ จัดเต็มให้เลยจ้า โอ๊ย ไม่ไหวจะเพลีย
แต่ก็ไม่ได้ โหดร้ายอะไรมาก ต้นๆ อาทิตย์ มีอาการปวดหัว วิงๆเวียนๆ บ่อยๆ
คือต้องระวังตัวเองมา จะลุก จะนั่ง จะก้ม จะเงย ต้องค่อยๆ ไม่งั้นวิงแน่ๆ


กลิ่น
นึกว่าตัวเองเป็นโรมิโอ คือจมูกไวมากกกกกกกกกกกก กลิ่นปกติ ที่เคยสูดอยู่ทุกวันๆ
มาช่วงนี้ รู้สึกกลิ่นมันแรงขึ้นอีกห้าเท่าตัว กลิ่นอาหาร กลิ่นน้ำยาทำความสะอาด กลิ่นอับ กลิ่นตัว
พวกนี้คือ เจอกันไม่ได้เลย ได้กลิ่นแล้ว จะคลื่นไส้
วันก่อนดูละครเรื่องอย่าลืมฉัน นางเอกแพ้ท้อง เหม็นกลิ่นกาแฟ เราคือเป๊ะเลย เหม็นกาแฟมาก
แล้วเวลาในครัวทำกับข้าว เป็นช่วงเวลาที่เราทรมานที่สุด คือรู้สึกว่ามันเหม็นมากอ่ะ
อีกกลิ่นที่เจอทุกวัน แล้วต้องกลั้นหายใจทุกวันคือ กลิ่นตู้เย็น คือมีของทุกอย่างในนั้น
ทั้งเนื้อ ทั้งผัก นมเนย ปนกันมั่ว อันนี้เป็นทั้งตู้เย็นบ้าน และที่ทำงาน เปิดที จะอ้วกที เรื่องจริง


อาหาร
ยังไม่มีอะไร กินได้ หรือกินไม่ได้เป็นพิเศษ หลักๆคือกินได้หมด แต่จะเปลี่ยนความชอบ
มาเป็นชอบทานผลไม้เปรี้ยว แล้วก็ผัก(อันนี้ชอบอยู่แล้ว)
อะไรที่ทานแล้วที่มันทำให้เราสดชื่น เพราะมันรู้สึกขมๆในปาก
อาหารฝรั่งก็พอทานได้ แต่ทานได้ไม่เยอะ คือห้ามถึงจุดอิ่มอ่ะ พออิ่มปุ๊บ จะรู้สึกพะอืดพะอมทันที
ส่วนอาหารไทย ไม่มีปัญหา ช่วงนี้เลยขยันทำอาหารไทยทาน อาหารไทยบ้านๆเรานี่แหละ ปลื้มมาก




ผัดผักบุ้ง



แกงจืด เต้าหู้หมูสับ



อารมณ์
รู้สึกว่าเซนซิทีฟขึ้น(รึเปล่า ไม่แน่ใจ) แต่ปกติก็เซนซิทีฟอยู่แล้ว
โดยเฉพาะ ตอนดูละคร ร้องไห้ตามตลอดเลยช่วงนี้
นอกนั้นก็ขี้หงุดหงิด นิดหน่อย ที่ทำงาน แบบทำไมคนอื่นทำงานไม่ได้ดั่งใจเลย ฮ่าๆ



อื่นๆ
ก็เพลียเป็นปกติ เลิกงานกลับบ้าน มีต้องเผลองีบซักชม. สองชม.
แล้วก็ที่ไม่ชอบสุดเลย คืออาการ พะอืดพะอม จะอ้วก (แต่ไม่อ้วก)นี่แหละ
มันทรมานมาก

ท้องคราวนี้ เราสังเกตตัวเอง ว่าเราชิลล์กว่าคราวก่อนมากกกกกกกกกกก
ไม่กังวลอะไรเลย ไม่ได้สนใจ ออกแนวๆลืมๆด้วยซ้ำว่ามีน้องอยู่ในท้อง
ท้องที่แล้ว อ่านพัฒนาการลูกในท้องทุกวัน ลูกเป็นยังไง แม่เป็นยังไง ต้องกินอะไร ทำอะไร
ท้องนี้ ไม่สนใจเลย ไม่อยากอ่านด้วย ลึกๆคือกลัวไง กลัวเกิดเหตุการณ์แบบคราวก่อน
เลยรอให้ถึงวันอัลตราซาวน์ว่าเค้าปลอดภัยดีก่อนดีกว่า ช่วงนี้ไม่อยากใจจดใจจ่ออยู่กับเค้าเลย
กลัวจะผิดหวังอีก ทั้งเราทั้งที่รัก รู้สึกเหมือนกัน :)





No comments:

Post a Comment